Training Coachen

Als HR-adviseur voerde ik elke week gesprekken met collega's die ergens vastliepen. Het probleem: ik schoot bij vraag drie altijd in advies-modus. Mijn gesprekken duurden lang, en mensen kwamen later vaak terug met dezelfde vraag.

Op dag 1 leerde ik het verschil tussen coachen en adviseren expliciet maken. Eén diagnose-vraag aan het begin: 'wat heb je van mij nodig, meedenken of meebeslissen?'. Klein, maar het verandert het hele gesprek.

Op dag 2 met de trainingsacteur oefenden we een typisch HR-gesprek. Eerste ronde schoot ik direct weer in advies. Tweede ronde lukte het me om in vragen te blijven. De acteur zei aan het eind: 'dit voelde voor het eerst alsof ik zelf iets had bedacht'.

Twee weken later voerde ik een gesprek met een teamleider die al maanden twijfelde over een reorganisatie. 35 minuten, vier krachtige vragen, en hij wist wat hij ging doen. Geen advies van mij, wel een besluit van hem.

Ik werk als projectlead en heb veel een-op-een-gesprekken met teamleden die ergens tegenaan lopen. Het GROW-model kende ik vaag, ik dacht eerlijk dat het te simpel was om echt te werken.

Op dag 1 begonnen we met de Goal-stap. Bleek dat ik die altijd oversloeg: ik dook meteen in 'wat speelt er'. Zonder doel voor het gesprek raak je in stap 2 verstrikt in de details en kom je nooit bij opties of een besluit.

We oefenden in koppels. Mijn buddy hield me een paar keer staande: 'je bent al in oplossen geschoten'. Frustrerend, want ik dacht dat ik open vroeg. Op dag 2 met de acteur was het opnieuw: drie pogingen voor ik de structuur vasthield, twee voor ik mijn eigen interpretatie inhield.

Maandag voor het eerst echt toegepast met een teamlid die niet wist of hij van rol wilde wisselen. 45 minuten, één Goal-vraag, doorgevraagd op zijn Reality, en in Options kwam hij zelf met drie pistes die ik nooit had bedacht. Hij koos er een en is gestart. Mijn rol: vragen stellen.

Ik ben senior developer en begeleid twee juniors. Mijn buddy-gesprekken voelden vooral als losse kletspraat: ze stelden een vraag, ik gaf antwoord, en de week erna kwam dezelfde vraag terug in andere vorm.

Op de intake bracht ik dat in: ik weet niet of mijn begeleiding eigenlijk iets oplevert. De trainer vroeg op dag 1 wat de juniors moeten kunnen na een half jaar. Bleek dat ik dat zelf niet had geformuleerd. Geen wonder dat ik losse vragen beantwoordde.

Op dag 2 oefende ik met de acteur een gesprek met een junior die vastliep op een technisch probleem. Eerste keer gaf ik na drie vragen het antwoord. Tweede keer hield ik vol. De acteur zei na vijf minuten: 'ik denk dat ik het zie' en kwam zelf met een oplossing die ik nooit had bedacht.

Drie weken later voer ik mijn 1-op-1's anders. Ik begin met een doel-vraag, ik wacht langer voor ik invul, en ik vraag aan het eind wat ze gaan doen. Mijn juniors komen minder vaak met vragen, want ze beantwoorden ze zelf in hun hoofd terwijl ze ze formuleren.